| SlleNce's profileIn the Corner of SiLence...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
In the Corner of SiLence...So glad I have Us April 19 ความในใจ... เฮ้อ... มาเขียนไว้ในนี้ก็ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครอ่าน (ถึงได้มาเขียนในนี้ไง) ตอนนี้เธอจะรู้สึกบ้างไหม จะรู้สึกยังไง เมื่อวันเวลาที่เหลืออยู่ไม่มีเราใกล้ๆ จะรู้มั๊ยว่าคนๆนี้ สับสน เหงา เป็นห่วง แค่ไหน กับทุกๆวัน ในตอนนี้ มีแต่สิ่งที่ผ่านเช้ามาและก็ผ่านไป เธอไม่เคยหยุด ที่จะทบทวน เปลี่ยนแปลง แก้ไข ได้แต่ใช้ชีวิตให้สนุกๆไปวันๆ นั่นคงเป็นธรรมชาติของเธอ คงดีแล้ว.. สำหรับเธอ.. เพื่อเธอจะได้มีชีวิตที่ดีต่้อไป คนๆนี้จะได้หมดห่วง หมดกังวล แต่จะให้หมดความรู้สึก หมดใจ คงเป็นไปไม่ได้หรอกนะ คนๆนี้ทำหใ้เธอไม่ได้จริงๆ สิ่งสุดท้ายที่พอจะทำได้ คือเป็นคนสุดท้ายที่จะอยู่ตรงนี้เสมอ หากเธอต้องการ.. คนที่ตอนนี้เหมือนจะห่างไปแสนไกล แต่ไม่เคยหายไป แต่ที่ห่างไว้ก็เพื่อ เธอ แม้สิ่งที่เป็นในตอนนี้จะทำให้เสียใจแค่ไหน แต่จะไม่เสียใจที่ทำเพื่อเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างดีที่สุดแล้ว ใช่มั๊ย ? โชคดี. October 29 ค่ายเส้นทางฯ ปีนี้ก็เป็นครั้งที่ 9 แล้วกับค่ายนี้ ปีนี้ก็เหมือนเดิมๆที่น้องๆมัธยมจะเข้ามาเล่นมาดูงานกันในโรงพยาบาล หน้าที่ของข้าพเจ้าในครั้งนี้คือ...ไม่มีครับ55 แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ทำอะไรเลยหรอกนะ คือไม่ได้มีชื่อเป็นหน้้าที่ก็แค่นั้น แต่ก็ไปช่วยบ้างนิดหน่อย เป็นครั้งแรกที่ได้เป็นพี่ฐาน โดยฐานที่เป็นคือpharmacology และแน่นอนว่าเหตุที่ต้องมาทำไม่ใช่อะไรอื่น...ถามคนแถวๆนี้เอาแล้วกัน ก็หนุกดีนะได้มาเล่นอะไรแปลกๆได้กลับมาเป็นเด็กแปบนึง แต่ก็ไม่เด็กมากอ่ะ ดันให้มาเล่นบทหมอ(แล้วมันจะต่างอะไรกับชีวิตปกติมั๊ยเนี่ย) ฐานนี้จะให้คนไข้มาแล้วก็ให้น้องเอายาที่คิดว่าน่าจะใช้ได้ผลมาตอบ น้องบางกลุ่มนี่แค่คนไข้เข้ามาก็ตอบได้แล้ว!! แถมถูกซะด้วย!! หมอล่ะเป็นงง คนไข้ก็งง รู้ได้ไงวะ มีแววรุ่งนะเนี่ย มาลองสอบดูนะน้ิองน่าจะจบไปทำงานได้ดี แต่...คิดดีๆก่อนแล้วกัน555 นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีไรมาก งานเดิม...ถ่ายรูป แต่คราวนี้เราไม่ได้คุมเหมือนปีที่แล้ว ปีนี้ปล่อยให้น้องคุมบ้างเด๋วงานหน้าข้ามฟากจะได้ทำเป็น ตอนนี้ยังไม่เห็นผลงานเท่าไหร่แต่ก็เชื่อฝีมือน้องๆ(แหงอ่ะ เทรนมากับมือ) ยังติดใจนิดหน่อยที่ค่ายทั้งสองครั้ง(ค่ายนี้มีปีละสองครั้งนะครับ) ไม่ได้ดูสไลด์เลย ค่ายครั้งแรกได้คนไข้ emergency ค่ายครั้งที่สองกลับบ้านไปซะก่อน เสียดายเหมือนกันนะเนี่ย t_T ส่วนเรื่องอื่นก็มีว่าตอนนี้ข้าพเจ้ากำลังจะลงวอร์ดอีกแล้ว วอร์ดตอนนี้คือศัลยศาสตร์ ต้องรับคนไข้ประมาณสัปดาห์ละสองคน เขียนรายงานทั้งที่ความรู้ไม่ค่อยจะมี มีราวนด์วอร์ด(ที่ไม่ค่อยจะไปราวนด์)ทุกเช้า ยังดีที่อาจารย์ไม่โหดร้ายมาก(แต่ก็มีที่กวนๆเหมือนกัน) เพิ่งรู้ว่ามีกฎห้ามให้เบอร์คนไข้ตอนที่มาเล่าให้ไอ้คุณเมทฟังว่าเราโดนขอเบอร์ก่อนคนไข้จะออกจากโรงพยาบาลเนี่ยแหละ แปลกดีเหมือนกัน แสดงว่าเราไม่ใช่คนแรกนะเนี่ย ยังไงซะตอนนี้เค้าก็ออกไปแล้ว ส่วนเราก็ต้องมานั่งทำงานต่อทั้งงานชมรมแล้วก็เตรียมสอบ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจะหายไปอีกแล้วนะคร้าาบบบ55 คราวนี้อาจจะไปนานมากเลยล่ะ เพราะว่าวอร์ดหน้าจะเป็นของจริง!! วอร์ดเม็ด -_-' ปล.ช่วงนี้มีความสุขมากมาย ^_^ September 03 ผู้หญิง จิงจิงเลยอาทิตย์นี้เปิดหลังงานกีฬามหาลัยโลกมาได้สามอาทิตย์และ หรืออีกนัยหนึ่ง... ก็คือขึ้นวอร์ดนรีเวชมาครึ่งนึงแล้ว!!! ตามชื่อวอร์ด...นรีเวช...แน่นอน ...ผู้หญิง เพื่อนผู้ร่วมวอร์ด(ชะตากรรม)หญิงด้วยกันยังพูดว่า "กับอีแค่อวัยวะไม่กี่ชิ้นเนี่ย ทำไมยุ่งจังวะ ไม่เห็นตั้งวอร์ดของผู้ชายบ้างเลย" ก็ลองมาเป็นผู้ชายดูสิครับพี่น้อง แล้วจะรู้ว่าในมุมมองของผู้ชาย...มันยิ่งกว่านั้นอีก นอกเรื่องมาซะยาว เอาเป็นว่าจะเล่าคร่าวๆละกันสำหรับคนที่ยังไม่รู้ คือว่าวอร์ดนี้จะรับคนไข้อาทิตย์เว้นอาทิตย์ เมื่อรับคนไข้ก็ต้องไปซักประวัติตรวจร่างกายเค้า แล้วก็มาเขียนรายงาน ส่งเช้าวันรุ่งขึ้น กรุณาสังเกตว่าไม่ใช่ 1 วันถัดไปเพราะถ้าได้ตอน 6 โมงเช้าก็ต้องส่งเจ็ดโมงอยู่ดีT_T ส่งเจ็ดโมงก็โดนอาจารย์ซอย(ละเอียดซะ) ถ้าซวยกว่านั้นก็จะโดนสิ่งที่เรียกว่า PV ใหญ่ หรือก็คือโดนซอยรอบสองโดยอาจารย์อีกท่าน(ที่ไม่ใช่คนเมื่อเช้า) และเพื่อนๆครึ่งชั้น(อีกครึ่งจะไปอยู่ที่อื่นเช่นที่หน่วยคนไข้นอกหรือห้องผ่าตัด) บวกกับตรวจภายในต่อหน้าอาจารย์ ส่วนคนไข้ที่มาก็มีตั้งท้องธรรมดา ปวดท้องผู้หญิง ยันมะเร็งระยะสุดท้าย แล้วแต่บุญกรรมแต่ละคนว่าจะได้เคสไหน กี่โมง และที่สำคัญที่สุด... อาจารย์คนไหน เพราะอาจารย์แต่ละคนก็มีรูปแบบต่างกัน ความชอบต่างกัน ความรู้ต่างกัน แต่.. ไม่ฟังนักศึกษาเหมือนกัน เขียนไม่ถูกใจอาจารย์... ...ก็จบ(ซวยไป) อาจฟังดูน่ากลัวสำหรับคนที่ไม่อยู่ในวงการ แต่จริงๆแล้วตั้งแต่ขึ้นปีสี่มาก็เริ่มชินแล้วละ โดยรวมๆวอร์ดนี้ก็ไม่หนักมากหรอกนะ สบายๆดีเหมือนกัน สุดท้าย นี่เราบ่นอะไรของเราเนี่ย? (เพิ่งรู้ตัวว่าพิมพ์อะไรออกมาไม่รู้เรื่องอีกแล้ว) ถ้างั้นฝากสาระไว้นิดนึงละกันสำหรับคนที่จะซื้อกล้อง ณ บัด now ถ้าจะซื้อ ไม่ compact ก็ dSLR ไปเลย ขึ้นกับ - การใช้งาน - งบ ที่เหลือจากนี้ไม่ค่อยน่าเล่นเท่าไหร่ ส่วนที่ว่าจะรุ่นไหน สำหรับคอมแพคเราเชียร์แคนนอนรุ่นที่เลนส์เริ่มตั้งแต่ 28 mm. ราคาน่าจะประมาณ 15000 ไม่เกินนี้ ส่วน dSLR ไว้มาคุยกันอีกทีละกัน ปล.อยากดูหนัง อยากถ่าย portrait จัง มีใครสนใจเป็นนางแบบมั๊ยคร้าาาบ August 12 ปิดเทอม? ตอนนี้ปิดเทอม(?)แล้ว 1 อาทิตย์(มั้ง) เร้วมากๆ ดูบลอกอันที่แล้วยังไม่ถึงหนึ่งเดือนดีเรย ทั้งที่ในความรู้สึกนี่้าวกับผ่านมาซัก 2-3 เดือนได้แล้วมั้ง คงเป็นเพราะสิ่งที่ต้่องทำมีมากเหลือเกินเลยไม่รู้ว่าอยู่ดีๆตอนนี้ก็วันแม่แล้วนะเนี่ย (2)วันนี้ไปเที่ยวกับแม่มา เีมื่อวานไปต่างจังหวัด ไปนั่งรถเล่นแล้วก็กลับ ส่วนวันนี้ไปเดินห้าง เกือบทั้งวันเลย(โคตรเมื่อย) วันแม่ครั้งนี้ไม่ได้ทำไรให้แม่เรยนอกจากอยู่ด้วยเกือบทั้งวัน แต่ไงก็รักนะ อิอิ ปิดมานี่เกือบเบื่อนิดๆถ้าไม่มีสิ่งที่อยากทำอยู่เยอะแยะละก็คงประสาทตายไปแล้ว ลองถามเพื่อนๆก็บอกว่าไม่ค่อยคุ้นกับปิดเทอมเหมือนกัน แก่กันหมดแล้วอ่าาาาาา T_T(ปีนี้ก็ 22 แล้วเรา) ตัวเราเองตอนนี้อ่านหนังสือไปแล้ว 3 เล่ม(กำลังขึ้นเล่มที่ 4 ) ดูหนังไปอีกประมาณ 10 เรื่อง นอนมหาศาล ถ่ายรูปเล็กน้อย ทำงาน(T_T)นิดหน่อย ที่เหลือก็จิปาถะแล้ว อ๋อ...มีอีกอย่าง ปิดคราวนี้เราคิดอะไรได้อย่างนึง ไว้จะลองทำดู ได้ไม่ได้ไม่รู้ เพื่อนๆอาจเห็นการเปลี่ยนแปลงก็ได้ แต่เราบอกไม่ได้หรอกนะ เด๋วไม่หนุก(55ล้อเล่น บอกก่อนเด๋วไม่ได้ผลแค่่ันั้นแหละ) ถ้าจะมีอีกอย่างที่คิดได้ก็คงเป็นคำว่า"ทุกอย่าง" เพิ่งรู้ว่าคำๆนี้หนักหนามากกว่าที่คิดแค่ไหน เอาเหอะช่างมัน...แล้วเพื่อนๆอ่า ทำอะไรมากันบ้าง.... July 15 ข้ามฟากแล้ววววเหนื่อยมั่ก!! ในที่สุดก็จบซะทีกับงานข้ามฟาก ปีนี้เราเป็นคนคุมเรื่องถ่ายรูปทั้งหมดของงาน(อ่ะนะ หน้าที่ประธาน เด๋วคราวหน้าก้แกลเลอรี่อีก) ขอบอกว่าเหนื่อยมั่กๆ สุดเลยกับที่ทำทุกอย่างเกือบจะคนเดียว(ไม่รวมถ่ายรูปนะจ๊ะ ถ่ายคนเดียวหมดคงไม่ไหว ^_^)คราวนี้ต้องขอกราบพระคุณท่านประธานคนก่อนเป็นอย่างมาก(พี่ปุ้งนั้นแหละครับ) ที่อยู่ช่วยจนถึงวินาทีสุดท้าย ในตอนที่ผมไม่มีใครเลยจริงๆ เผื่อโฟโต้คนไหนเข้ามาอ่านต้องขออภัยไว้ด้วยที่ตอนนั้นเราเบลอมากๆแล้ว (ไม่ได้กินข้าวเที่ยงกับข้าวเย็น) ส่วนน้องๆปีนี้ ถ่ายรูปได้ค่อนข้างดี บางรูปนี่ขอชมเลยว่าเจ๋งมาก แล้วก็ช่วยงานกันดี เพียงแต่อาจจะยังไม่เคยเจองานหนักขนาดนี้มาก่อน เด๋วคราวหน้าก็รู้ อิ_อิ บ่นเรื่องถ่ายรูปมาซะนาน ลืมพูดถึงตัวงานไปเลย ปีนี้ก็โอเคนะ ก็ทารุณน้องๆได้สะใจเหมือนเคย(ไม่ช่ายย) แต่ปีสามขอแย้งว่าปีตัวเองโหดกว่า อันนี้ไม่ทราบนะครับ ปีนี้เราว่าตอนอบรมรั่วไปค่อยข้างมากแต่ทั้งหลังอบรมแล้วก็หลังเมา พี่ๆก็ดูแลน้องดีนะ(ปีนี้ไม่ค่อยเมากันเลยแฮะ หรือเราขึ้นไปก่อนจะเห็นก็ไม่รู้) ตอนเช้าก็โอเคแต่เราว่ายังขาดสีสันไปหน่อย ส่วนตอนบ่ายก็เอาเกมบางส่วนมาจากปีที่แล้ว ก็เอาเหอะ หนุกดีเหมือนกัน อีกเรื่องที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือเรื่องบนวอร์ด ตอนนี้เราก็ลงจิตเวชแล้วเป็นที่เรียบร้อย ได้พบคนไข้โรคจิตมากมาย ตั้งแต่แบบอ่อนๆจนแบบที่พูดไม่ค่อยรู้เรื่องกันเลยเจงๆ แล้วที่หนักกว่านั้นคือเจอคนไข้แบบที่เหมือนตัวเราเอง o_O ก็ไม่ได้เหมือนขนาดนั้นหรอก แต่ก็คล้ายเป็นส่วนมากแหละ นั่งฟังที่เค้าพูดมานี่ยังกะนั่งฟังเรื่องตัวเอง ความคิดตัวเอง แต่เราไม่หนักเท่าเค้าหรอกนะ คือเรามีลักษณะที่ค่อนข้างจะเป็นแบบที่เค้าเรียกว่า"ย้ำคิดย้ำทำ" ย้ำ เป็นแค่ลักษณะเท่านั้น ไม่ใช่โรคนะครับ แต่เราก็แก้ไขแล้วโดยที่ไม่รู้ตัว(รึเปล่า?) แต่ก็ยังมีเหลือบ้างอ่ะนะ ทำใจแล้วอ่ะ อีกอย่างลักษณะที่ว่าก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก ค่อยช้างจะพบได้บ่อยเหมือนกันในพวกหมอ ครู อะไรประมาณเนี้ย อาจารย์บอกว่ามีนิดหน่อยก็ดีเหมือนกัน เพราะจะทำให้ ทำอะไรรอบคอบขึ้น โอเคช่างมันเถอะ สุดท้ายสำหรับวอร์ดนี้คงเป็นเรื่องสอบ แน่นอนสำคัญสุดคือ criteria ในการวินิจฉัยโรค ซึ่งเราก็ท่องได้บ้างไม่ได้บ้างอ่ะนะ ลืมท่องน่ะมัวแต่ไปท่องอย่างอื่นอยู่ แหะ แย่เรย June 02 Goodbye A Wardคราวนี้มีเรื่องมาอัพเยอะเรยแหละ
อย่าเพิ่งเบื่อกันซะก่อนล่ะ ! อย่างแรกคงเป็นชีวิตการเรียนของเราล่ะ อย่างที่บอกไว้คราวที่แล้วอ่านะว่าตอนนี้เราขึ้นคลินิกแล้ว ก็ได้อะไรกลับไปมากมายเหมือนกัน ได้เห็นคนป่วยจริงๆ หมอตรวจไข้จริงๆ ได้ลองตรวจเองจริงๆเช่นกัน หรือแม้แต่ได้สถิติใหม่ เช่น ได้นั่งหลับหรือยืนหลับ !เป็นครั้งแรกในชีวิต(เราไม่เคยจริงๆนะ)แล้วเมื่อวานนี้เราก็ก้เพิ่งสอบเสร็จไปหมาดๆเหมือนกัน(PreventMed)เป็นการอ่านที่ทรมานอีกเช่นเคย(วันเดียว)กับ 12 อัตนัยในเวลา 3 ชั่วโมงnon-stop ! เหอะๆมือหงิกเลย(หลังๆนี่ไม่ไหวแล้วคิดไม่ออกช่างแ ่ ง กรูจาเข้าห้องน้ำ) ก็เอาเป้นว่าจบไปได้ด้วยดีพอสมควรละกัน(มั้ง) คงต้องรอลุ้นคะแนนกันต่อปายยยย เรื่องต่อมาเป็นหนังสือที่เพิ่ง(หลังจากเริ่มมานานมากแล้วทั้งสองเล่ม)อ่านจบไป เป้นนักเขียนคนเดียวกันทั้งสองเล่ม สำนักใยไหมที่คุ้นเคยกันดี ถ้าบอกไปน่าจะรู้จักกัน(รึเปล่า?) ว.แหวนไง คือเรื่อง"เป็นอะไรไปความรัก"กับ "Life on the Road" เรื่องแรกอาเจ๊(ไม่ใช่พี่แท้ๆหรอกนะ)ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว ส่วนอีกเล่มซื้อตอนงานหนังสือครั้งก่อน มาที่เล่มแรกกันก่อน หนังสือจะแบ่งเป็นตอนๆแต่ละตอนก็สั้นๆประมาณ 3-5หน้า เราว่ามันก็โอเคนะสำหรับพวกที่ไม่ค่อยมีเวลาอ่านอย่างเราแต่บางทีเราก็รู้สึกว่าแคจ่ละตอนมันสั้นเกินไปอ่ะ คือคนคงได้ไอเดียแล้วล่ะแต่อาจจะยังไม่ได้ซึมซับมันเข้าไปเท่าไหร่ โดยรวมเราว่ามีครบทุกแบบเลยทีเดียวทั้งศรัทธา สิ้นหวัง ใจดี โหดร้าย เพ้อฝัน แล้วก็ realistic เอาว่าอ่านพอเอาไอเดียแล้วไปปรับใช้เองดีกว่าเนอะ ส่วนเล่มที่สองเราว่าตัวตนของเค้าที่อ่านได้จากเล่มนี้คงมีผลกับเล่มแรกพอสมควร คือด้านที่เรามองว่าเค้าลุยๆหรือไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ก็คงมาจากเล่มนี้แหละ โดยหลักก็จะพูดถึงความคิดของเค้าที่สองเรื่องต่างๆหรือแม้แต่ชีวิตเองเราว่าก็โอเค(อีกน่ะแหละ)นะ ใครชอบนั่งอยู่แต่ในบ้านเป็นกบในกะลาก็ควรอ่านซะ ส่วนเรื่องสุดท้ายคงเป้นเรื่องตัวเราเองล่ะนะ(ก็เรื่องแกเองมาทุกเรื่องไม่ใช่เรอะ) คือเราจะบอกว่าตอนนี้เราค่อนข้างสบายใจมากๆเกือบทุกเรื่อง อดีตที่เรากังวลก็คงผ่านไปได้อย่างมีความสุข ปัจจุบันของเราก้มีความสุขดี ส่วนอนาคตคงต้องยืมประโยคซักคนมาพูดว่า
"Everything happens for the best !" เราจะ(พยายาม)มีความสุขกับมันละกัน555(ตรงนี้จะงงๆหน่อยก็แล้วกันนะ เราแค่อยากเขียนน่ะ) May 17 Upไม่ได้อัพตั้งนาน คราวนี้ขอบ่นยาวนิดนึงละกัน...นะ เรื่องแรกเป็นเรื่องของเดือนที่ผ่านมาแม้จะเป็นไอซีเอ็มแต่จะบอกว่ามีเรื่องให้ต้องคิดต้องทำอยู่มากมายพอควรเลยทีเดียว (อิอิ ไม่ค่อยรู้กันอ่ะดิ) แต่ยังไงเราก้ยังพอมีเลาว่างไปดู me...myselfนะโดยรวมๆก็สนุกดีขำๆตอนที่พระเอกความจำเสื่อมน่ะแหละ เรื่องก็ดำเนินไปได้ดีหรอกมาเสียหน่อยก็ตอนท้ายนี่แหละ จบเร็วไปนิดนึง น่าจะยาวกว่านี้ซัก 5 นาที(สำหรับคนที่ดูแล้ว เราว่าน่าจะให้ฝนตกเร็วกว่านี้เนอะ จะได้ล้างเครื่องแต่งหน้าของพระเอกออก อิ_อิ) แล้วก็สำหรับเรื่องนี้ยอมรับว่าพระเอกหุ่นดีจริง(ว่ะ) ชื่ออนันดาใช่มะ กับเรื่องต่อมาคือตอนนี้ได้รับหัวเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว 55 แก่แล้ว t_T ก็นะ เป็นสัญลักษณ์ว่าอยู่ปี 4เรียบร้อย แถมตอนนี้ก็ขึ้นวอร์ดต้องใส่กาวน์แล้วด้วย แก่สุดๆ ใครยังไม่เคยเห็น...ก็ไม่ต้องเห็นต่อไปแล้วกัน T_T แต่จะบอกว่านอกจากดูแก่แล้ว มัน...ร้อนสุดๆ ยิ่งตอนขึ้นไป round นี่ยิ่งร้อนมาก ลมไม่มีซักแอะ (คือวันที่สองที่ไปเรียนเราไปสายอ่ะ ต้องวิ่งขึ้นบันได 4 ชั้น แล้วก็ไปนั่งใส่กาวน์ฟังอาจารย์ไง;P) ส่วนวอร์ดที่อยู่ตอนนี้คือ med....preventMed อ่ะก็โล่งสุดๆ เรียนน้อยมาก ไม่รู้ตอนสอบจะเป็นไง แต่ที่ขึ้นสบายก่อนก็ถือว่าดีมั่กๆสำหรับเรา ไม่งั้นตายแน่ (ไหนๆก็อัพแล้วเอาให้หมดเลยละกันนะ)เพราะวันนี้เป็นเบิกฟ้ากิจกรรม แนะนำชมรมให้น้อง เราต้องประชุม แก้โครงการ ติดต่อฝ่ายต่างๆทั้งคน หน่วยงาน(ต่างหากเอง) present และกลับมาคุมซุ้ม นั่งพิมพ์ชื่อสมาชิกใหม่เองอีก(แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว) ต้องขอบคุณบางคนที่ทำให้เราทำได้นะ...ขอบคุณค่ะ ส่วนหลังงาน วันนี้ก็พาน้องๆไปเลี้ยงตอบแทนซะหน่อย กินกันอิ่มมั่กๆทีเดียว ขอบอกว่าแต่ละคนทำงานดีมั่กๆ effective สุดๆ ใช้เวลานิดเดียวได้งานขนาดนี้ เราขอชมจากใจจริงเลย เยี่ยมๆ ส่วนเรื่องสุดท้าย คือ ...เราสับสนเองแหละ อย่างที่พอจะรู้กันอยู่ ?ว่าเราค่อนข้างมีความขัดแย้งในตัวเองพอสมควร ตอนนี้มานก็เริ่มจะส่งผลออกมามากขึ้นทุกที เหนื่อยเนอะ เบื่อตัวเอง ปล.ตอนนี้ชอบอยู่สองเพลง"รักแท้หรือแค่เหงา"กับ"วันที่หัวใจเคลื่อนไหว" เพราะดีนะ เพลงหลังอาจไม่คุ้นหูเท่าไหร่ แต่ลองหาฟังดูละกัน |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
